wtorek, 6 lutego 2018

Jak powstają wady zgryzu?

Ortodoncja to dziedzina stomatologii, która zajmuje się odpowiednim ułożeniem zębów w obrębie szczęki oraz żuchwy. Wada zgryzu jest często diagnozowanym zaburzeniem, utrudniającym prawidłowe funkcjonowanie jamy ustnej. Skąd się ona bierze? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Wiadomo jednak, że rozwój płodowy oraz wczesne dzieciństwo odgrywają istotną rolę w kształtowaniu się łuków zębowych u dziecka. 

wada zgryzu

Czynniki, które zwiększają ryzyko pojawienia się wad zgryzu:

  • zaburzenie funkcjonowania układu hormonalnego, w tym niedoczynność tarczycy, gigantyzm, krzywica
  • niektóre choroby wirusowe przebyte w pierwszych miesiącach ciąży (różyczka, „świnka”, odra, czy nawet zwykła grypa)
  • niedobór witamin, niedożywienie oraz urazy w czasie ciąży
  • przerost migdałków u dziecka, oddychanie przez usta, nieprawidłowa pozycja malucha w czasie snu i karmienia, wady postawy oraz parafunkcje w postaci nadmiernego ssania smoczka lub palca
  • nawyk obgryzania paznokci i zgrzytania zębami
  • nieleczona próchnica.

Jak podkreślają sami Pacjenci, najbardziej dotkliwą konsekwencją wad zgryzu jest przede wszystkim mniej lub bardziej nieestetyczny wygląd zębów, ale nie tylko. Mogą pojawić się problemy z wymową, przeżuwaniem posiłków bądź nadmiernym ścieraniem się zębów. Co więcej, osoba, u której występuje wada zgryzu jest bardziej narażona na rozwój próchnicy i chorób dziąseł, w tym parodontozy. W dłuższej perspektywie może nawet dojść do zaburzenia funkcji stawów skroniowo-żuchwowych.

Dziecięce nawyki zgubą dla zębów

Częstą przyczyną pojawienia się wady zgryzu u dziecka jest ssanie palca. Samo ssanie stanowi prawidłowy odruch fizjologiczny w okresie niemowlęctwa. Problem pojawia się w sytuacji, gdy nawyk ten nie zanika wraz z wiekiem malucha. Wówczas może dojść do zniekształcenia szczęki, żuchwy oraz łuków zębowych, w tym do wysunięcia do przodu przednich zębów.

Kontrola nawyku ssania palca do łatwych nie należy, ale jest możliwa. Można spróbować posmarować kciuk malucha gorzką substancją lub okleić palec plastrem. Wsparcie rodzica jest tutaj bardzo istotne. W niektórych przypadkach (zwłaszcza wtedy, gdy dziecko jest już w wieku szkolnym) warto sięgnąć po radę psychologa.

Jakie są rodzaje wad zgryzu?

Wyróżnia się kilka typów wad zgryzu, które mogą wynikać z czynników wrodzonych lub nabytych. Czasami problem dotyczy paru ustawionych nietypowo zębów, a innym razem całej szczęki lub żuchwy. Do najczęściej spotykanych wad zgryzu zalicza się:

  • tyłozgryz – dolny łuk zębowy jest przesunięty do tyłu względem łuku górnego
  • przodozgryz – sytuacja odwrotna: łuk dolny jest wysunięty do przodu względem łuku górnego
  • zgryz krzyżowy – dotyczy zwykle kilku zębów, które zwierają się nieprawidłowo
  • zgryz otwarty – górne zęby całkowicie lub częściowo nie stykają się z dolnymi, a pomiędzy nimi pojawia się szczelina.

Tymczasem praktyka lekarska pokazuje, że u wielu Pacjentów zgłaszających się do leczenia ortodontycznego występują wady złożone. Aby podjąć leczenie, konieczne jest przeprowadzenie dokładnej analizy stanu uzębienia danego Pacjenta. Dopiero wtedy można rozważyć zastosowanie aparatów ruchomych lub stałych. Trzeba jednak podkreślić, że niektóre bardziej skomplikowane wady zgryzu wymagają leczenia chirurgicznego.

czwartek, 18 stycznia 2018

Budowa i funkcje jamy ustnej

Jama ustna to początkowy odcinek układu pokarmowego. Do jej podstawowych funkcji należy przyjmowanie i przeżuwanie pokarmów oraz ich wstępne trawienie, a także artykulacja dźwięków i oddychanie. Jama ustna ograniczona jest z przodu przez wargi, po bokach przez policzki, od góry przez górny przedsionek jamy ustnej oraz podniebienie twarde, a od dołu przez dolny przedsionek i dno jamy ustnej, znajdujące się pod językiem. 
 
przegląd jamy ustnej


 Dzięki rozmieszczonym w jamie ustnej śliniankom przyjmowany pokarm jest równomiernie nawilżany. Już na tym odcinku układu pokarmowego rozpoczyna się proces trawienny.

Jama ustna od wewnątrz wyściełana jest błoną śluzową, która wyposażona została w wiele mechanizmów obronnych – na przykład wydzielanie śliny. Ponadto błona śluzowa pełni funkcję:
  • osłaniającą (ochrona przed działaniem drobnoustrojów)
  • smakową (za sprawą kubków smakowych znajdujących się na języku)
  • resorpcyjną (zdolność wchłaniania niektórych związków chemicznych)
  • czuciową (np. odczuwanie bólu, ciepła/zimna)

Uzębienie naszych praprzodków

Budowa jamy ustnej, w tym liczba i rozmieszczenie zębów u dorosłego człowieka zmieniała się w wyniku ewolucji. Dieta praprzodków znacznie różniła się od naszej, a ich zęby były dostosowane do rodzaju spożywanego pokarmu. Dzięki wykopaliskom archeologicznym wiemy, że pierwsi ludzie mieli szerszą szczękę i więcej zębów w łukach zębowych. Dodatkowe trzonowce w postaci „dziewiątek” i „dziesiątek” pozwalały lepiej rozdrabniać twardy pokarm, taki jak surowe mięso czy korzenie roślin. Wraz z upowszechnieniem się termicznej obróbki pokarmów, część zębów, które dziś nazwalibyśmy nadliczbowymi, zaczęła zanikać. W efekcie łuki zębowe uległy skróceniu, a szeroka żuchwa stała się smuklejsza i bardziej delikatna.

Z czego zbudowany jest ząb?

W jamie ustnej dorosłego człowieka znajduje się od 28 do 32 zębów: 8 siekaczy, 4 kły, 8 przedtrzonowców oraz od 8 do 12 trzonowców. W przypadku uzębienia mlecznego zębów jest 20: w każdym łuku zębowym znajdują się 4 siekacze, 2 kły oraz 4 trzonowce.

Na ząb składa się korona - czyli ta część, która znajduje się ponad dziąsłem - oraz korzeń. Miejsce, w którym korzeń łączy się z koroną nazywane jest szyjką zębową. Ząb posiada od 1 do 4 korzeni i składa się z kilku tkanek. Korona zbudowana jest ze szkliwa (najtwardsza tkanka organizmu), zębiny oraz miazgi, natomiast korzeń z cementu korzeniowego, miazgi i zębiny. Najbardziej unerwioną tkanką w obrębie zęba jest miazga. Jeśli w miejsce to wda się stan zapalny, pacjent odczuwa bardzo silny ból.

Przyzębie również jest częścią narządu żucia. W jego skład wchodzi:
  • dziąsło, będące naturalnym „izolatorem” korzenia od negatywnych czynników znajdujących się w obrębie jamy ustnej (np. szkodliwych mikroorganizmów)
  • błona śluzowa wyrostka zębodołowego
  • ozębna i kość zębodołu utrzymujące ząb w zębodole
  • cement korzeniowy

Co za dużo, to niezdrowo

Zęby nadliczbowe traktowane są jako fizjologiczna anomalia, ale nie każdy ząb trzeba od razu usuwać. Jest to kwestia indywidualna. Jeśli ząb nie sprawia problemów można na początku objąć go okresową kontrolą stomatologiczną. Dotyczy to zwykle górnych „dziewiątek”, które często nie wykazują negatywnych objawów.

Dzięki rozwojowi diagnostyki obrazowej możliwe jest bardzo wczesne wykrycie zębów nadliczbowych. Jeśli istnieje ryzyko, że dodatkowy ząb spowoduje zaburzenie zgryzu lub będzie sprzyjać rozwojowi próchnicy, stomatolog zwykle zaleca ekstrakcję.

piątek, 29 grudnia 2017

Jak dbać o protezy ruchome?

To, jak szybko Pacjent przyzwyczai się do noszenia ruchomej protezy zębowej, zależy od kilku czynników, m.in. od rodzaju protezy i jej dopasowania. Warto wiedzieć, że organizm różnie reaguje na noszenie protezy. Na początku mogą pojawić się nieprzyjemne objawy w postaci nadmiernego wydzielania śliny, upośledzenia smaku, a nawet odruchu wymiotnego. Jeśli będziemy przestrzegać wskazówek lekarza, uzbroimy się w cierpliwość i odpowiednio zadbamy o protezę, uczucie dyskomfortu szybko minie.

proteza

Problemy dnia codziennego

W pierwszych dniach po odebraniu protezy mogą wystąpić problemy z jedzeniem. Pacjent na nowo uczy się gryźć i przeżuwać kęsy. Początkowo dobrze jest unikać twardych produktów spożywczych, takich jak orzechy, surowe warzywa i owoce. Zaleca się również równomierne, obustronne przeżuwanie pokarmów.

Pacjenci po założeniu protezy ruchomej miewają ponadto problemy z mówieniem. Właściwej artykulacji dźwięków również trzeba się nauczyć, ale nie jest to trudne. Wystarczy codziennie czytać na głos i dużo rozmawiać. Ważne, by mówić głośno i wyraźnie. Z czasem zupełnie zapomnimy, że mamy założoną protezę.

Czas na poprawki

W początkowym okresie użytkowania protezy może wystąpić podrażnienie tkanek jamy ustnej lub stan zapalny i związany z  nim ból. Zazwyczaj wiąże się to z nieprawidłowym przyleganiem protezy i pojawieniem się bolesnych odleżyn. Wówczas trzeba niezwłocznie udać się do stomatologa, który skoryguje „wadliwą” część konstrukcji. W przypadku złamania czy pęknięcia protezy również należy zgłosić się do lekarza dentysty. W żadnym wypadku nie powinniśmy wykonywać korekty na własną rękę, bo może to doprowadzić do całkowitego zniszczenia protezy, co wiąże się z koniecznością wykonania nowej.

Kilka wskazówek pielęgnacyjnych:

  • Materiał, z którego wykonywane są protezy ruchome wymagają systematycznego czyszczenia. Protezę należy myć po każdym posiłku za pomocą miękkiej szczoteczki i odrobiny pasty do zębów lub innego delikatnego preparatu. Następnie należy ją dokładnie wypłukać w czystej wodzie i osuszyć. Trzeba jednak uważać, żeby nie przesadzić z czyszczeniem – zbyt intensywne szorowanie może zniszczyć delikatną powierzchnię protezy.
  • Zaleca się, aby wyjmować protezę na noc i zdezynfekowaną przechowywać w szczelnym pojemniku. 
  • Do czyszczenia protez służą specjalne produkty o właściwościach bakteriobójczych. Dzięki nim usuniemy również przebarwienia po kawie czy herbacie. Dezynfekcję protezy przy użyciu specjalnych tabletek lub innych preparatów należy przeprowadzać średnio 2-3 razy w miesiącu i każdorazowo po przebytym stanie zapalnym jamy ustnej.
  • Ważne jest przestrzeganie podstawowych zasad higieny jamy ustnej - nawet przy całkowitym bezzębiu. Warto regularnie stosować płyny do płukania ust i mieszanki ziołowe, które zapobiegają rozwojowi stanów zapalnych w obrębie jamy ustnej i odświeżają oddech.
  • Należy pamiętać o systematycznym usuwaniu kamienia nazębnego z protezy. W tym celu wskazane jest udanie się do stomatologa. 
  • Prawidłowa pielęgnacja protezy ruchomej wpływa na jej żywotność i wytrzymałość. Jeśli będziemy dobrze o nią dbać, zagwarantujemy sobie komfortowe użytkowanie przez lata. Zazwyczaj po upływie 5-7 lat konieczne jest wykonanie nowej protezy.

wtorek, 19 grudnia 2017

Martwy ząb – rozpoznanie i leczenie

Ząb pozbawiony żywej miazgi potocznie nazywamy „martwym”. Obumarcie miazgi może być związane z urazem mechanicznym lub zaawansowaną próchnicą. Jakie są objawy chorób miazgi i dlaczego nie warto ich lekceważyć? Zachęcam do lektury!

martwy ząb

Etapy obumierania miazgi zębowej

Miazga pełni funkcję odżywczą oraz regeneracyjną. Z uwagi na mocne unerwienie, spełnia także funkcję czuciową. Otoczona jest przez tkanki twarde szkliwa oraz zębiny, ale gdy dojdzie do głębokiego ubytku próchnicowego, szkodliwe drobnoustroje przedostają się w głąb zęba powodując nieodwracalne zmiany.

Bakterie bytujące w jamie ustnej produkują wiele toksycznych substancji. W pierwszym stadium zapalenia miazgi możliwe jest szybkie zahamowanie rozwoju choroby. Dentysta oczyszcza ząb i - w zależności od potrzeb - rozpoczyna leczenie biologiczne z użyciem specjalnych preparatów bądź zakłada wypełnienie stałe.

W niektórych przypadkach może jednak dojść do nieodwracalnych zmian chorobowych - zwłaszcza gdy mamy do czynienia z głębokim ubytkiem próchnicowym. Wówczas pacjent skarży się na mocny, pulsujący ból nasilający się w godzinach nocnych. Ząb jest wyjątkowo wrażliwy na dotyk i boli przy nagryzaniu.

Obumarcie zęba spowodowane urazem mechanicznym

Uraz mechaniczny to częsta przyczyna obumierania miazgi. W wyniku uderzenia lub upadku może dojść do zaburzenia przepływu krwi w miazdze zębowej. W efekcie do wnętrza zęba nie docierają substancje odżywcze oraz tlen, a w dalszej perspektywie dochodzi do martwicy miazgi.

Objawy chorób miazgi

Warto podkreślić, że w wielu przypadkach martwica miazgi na początkowym etapie nie daje wyraźnych objawów. We wnętrzu zęba stopniowo dochodzi do rozkładu martwej tkanki i pojawia się zgorzel. Ząb traci połysk i ciemnieje. Miazga w tak zaawansowanym stadium zapalnym powinna być jak najszybciej usunięta przez stomatologa. Konieczne jest więc przeprowadzenie leczenia kanałowego.

Przebarwienie martwego zęba

Ząb w przypadku którego doszło do martwicy miazgi, może zmienić barwę nawet kilka lat po przeprowadzonym leczeniu stomatologicznym. Zmiana koloru zęba to dla pacjenta spory dyskomfort – zwłaszcza gdy w grę wchodzi ząb przedni. Warto wówczas zastanowić się nad profesjonalnym zabiegiem wybielenia. Dzięki temu ząb nie będzie już wyróżniał się nieestetyczną barwą. W razie potrzeby zabieg można powtórzyć.

Martwy ząb a zdrowie organizmu

Co istotne, nieleczony martwy ząb jest groźny dla naszego zdrowia. Może dojść do zapalenia okostnej, powstania ropnia czy torbieli. Bakterie, które przedostały się do krwiobiegu mogą wywołać choroby ogólnoustrojowe, w tym zapalenie mięśnia sercowego, sepsę czy ropień mózgu. Nie lekceważmy tego. Nie czekajmy do momentu, aż ząb sam da o sobie znać. Tu czas działa na naszą niekorzyść. Im szybciej udamy się do stomatologa i wykonamy prześwietlenie RTG zęba, tym większa szansa, że w przyszłości unikniemy nieprzyjemnych powikłań zdrowotnych.

wtorek, 21 listopada 2017

Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej – przyczyny, objawy, leczenie

Z racji tego, że jama ustna ma bezpośredni kontakt ze środowiskiem zewnętrznym, narażona jest na działanie różnego rodzaju patogenów. Szkodliwe mikroorganizmy mogą przyczynić się do rozwoju infekcji wirusowej, bakteryjnej, chorób grzybiczych oraz innych dolegliwości, które obniżają komfort życia Pacjenta. Co więcej, niektóre przykre dolegliwości w obrębie jamy ustnej mogą mieć charakter wtórny, co oznacza, że są objawem choroby ogólnoustrojowej.

przegląd jamy ustnej

Przyczyny zapalenia błony śluzowej jamy ustnej

Ryzyko pojawienia się ognisk chorobowych zależy od rozmaitych czynników. Można jednak wskazać te okoliczności, które sprzyjają rozwojowi chorób błony śluzowej jamy ustnej. Są to między innymi:
  • urazy wewnątrz jamy ustnej (afty oraz blizny po aftach, drobne rany spowodowane na przykład zbyt intensywnym szczotkowaniem lub stosowaniem silnych środków do higieny jamy ustnej)
  • choroby zębów i dziąseł (parodontoza, próchnica, zapalenie miazgi zęba, a nawet wady zgryzu)
  • oparzenia (zarówno te spowodowane spożywaniem zbyt gorących pokarmów, jak i te powstałe w wyniku dostania się do jamy ustnej drażniących środków chemicznych)
  • nadużywanie alkoholu (zwłaszcza wysokoprocentowych trunków)
  • palenie tytoniu
  • niedobory witamin (m.in. witaminy B12, żelaza, kwasu foliowego, cynku)
  • niedostateczna higiena jamy ustnej.

Niektóre zmiany na błonie śluzowej jamy ustnej mają związek z chorobami ogólnoustrojowymi. Do chorób, które sprzyjają rozwojowi schorzeń jamy ustnej zalicza się:
  • cukrzycę
  • niektóre choroby zakaźne (m.in. różyczka, odra, ospa wietrzna, krztusiec)
  • choroby jelit
  • zapalenie naczyń krwionośnych
  • alergię na florę bakteryjną wewnątrz jamy ustnej oraz inne choroby alergiczne
  • nowotwory, a także chemioterapię
  • zaburzenia w funkcjonowaniu układu odpornościowego
  • celiakię
  • choroby układu pokarmowego (obecność bakterii Helicobacter pylori)
  • zakażenie wirusem HIV
  • choroby przenoszone drogą płciową.

Istnieją ponadto inne czynniki, które mogą wpływać na rozwój chorób błony śluzowej jamy ustnej. Jest to między innymi przewlekły stres, ciąża, spożywanie zbyt ostrych lub zbyt kwaśnych potraw, czy też stosowanie niektórych leków.

Jakie są objawy zapalenia?

W wyniku zapalenia najczęściej można zaobserwować zaczerwienienie, obrzęk i/lub nalot na błonie śluzowej jamy ustnej. W niektórych przypadkach pojawiają się pęcherze, nadżerki lub rozległe owrzodzenia, które utrudniają mówienie i spożywanie posiłków. Zmiana chorobowa jest zwykle bolesna, może piec lub swędzieć. Zdarza się, że objawom tym towarzyszy nieprzyjemny zapach z ust, a nawet gorączka. W zależności od typu zapalenia może dojść do zaburzenia wydzielania śliny.

Jak leczyć zapalenie błony śluzowej jamy ustnej?

W leczeniu stanów zapalnych błony śluzowej stosuje się leki przeciwzapalne i przeciwbólowe o działaniu znieczulającym, a także tabletki do ssania oraz płukanki ziołowe. Zaleca się również unikanie słonych, kwaśnych, pikantnych i zbyt gorących pokarmów, które mogłyby dodatkowo podrażnić objęte chorobą miejsce. Jeśli lekarz stwierdzi, że schorzenie ma podłoże bakteryjne, może zalecić zastosowanie antybiotyku.
W przypadku pojawienia się na błonie śluzowej jamy ustnej jakichkolwiek zmian w postaci nadżerek, guzków czy pęcherzy, konieczne jest zgłoszenie się do stomatologa w celu uzyskania porady i natychmiastowego podjęcia leczenia.

poniedziałek, 6 listopada 2017

Dlaczego należy uzupełniać brakujące zęby?

„Brak jednego czy dwóch zębów z tyłu to żaden problem. Przecież i tak tego nie widać”. Zapewne nie raz zetknęliśmy się z takim stwierdzeniem. Skoro nie widać defektu, po co zaprzątać sobie tym głowę? Niestety, aspekt estetyczny to nie wszystko. 

brak zęba

Nie tylko zęby, ale całą jamę ustną można porównać do precyzyjnie skonstruowanego mechanizmu. Brak jednego, nawet najmniejszego elementu może mieć niekorzystny wpływ na całą strukturę. Z jakimi problemami muszą zmierzyć się Pacjenci, u których występują braki w uzębieniu?

(d)Efekt Godona

Człowiek dorosły ma 32 zęby. Usunięcie jednego – nawet gdy jest to sprawiająca problemy ósemka – może być przyczyną późniejszych powikłań. Kiedy brakuje choćby jednego zęba w łuku, inne zaczynają się przesuwać w lukę po utraconym zębie. Jest to tzw. efekt Godona. W rezultacie zmniejsza się miejsce na odbudowę zęba. Dochodzi również do innego rodzaju powikłań. Zaburzony układ zębów sprawia, że nie będą się one prawidłowo ze sobą łączyć podczas zagryzania, a to może być przyczyną rozwoju bruksizmu, czyli nawyku zgrzytania zębami. Co więcej, za sprawą objawu Godona siła nacisku szczęki oraz żuchwy nie rozkłada się równomiernie. Zęby ulegają nadmiernemu ścieraniu powodując nieprzyjemne dolegliwości, na przykład nadwrażliwość.

Zaburzenia pracy stawu skroniowo-żuchwowego

Brak odbudowy utraconego zęba może skutkować nieprawidłowościami w zakresie funkcjonowania całego stawu skroniowo-żuchwowego. Braki w uzębieniu i przeniesienie siły żucia na pozostałe zęby zaburzają pracę mięśni żuchwy. Staw skroniowo-żuchwowy funkcjonuje w nieprawidłowy sposób i cały czas jest napięty. Jeśli miejsce po utraconym zębie nie zostanie uzupełnione, dochodzi do asymetrycznej pracy stawu, a w dalszej kolejności do przerostu i przeciążenia mięśni żuchwy.

200% normy, czyli kilka słów o przeciążeniu zębów

Utrata nawet jednego zęba wpływa na zachwianie swego rodzaju homeostazy w obrębie jamy ustnej. Gdy ząb zostaje usunięty, wszelkie zadania, jakie dotychczas spełniał zostają „oddelegowane” zębom sąsiednim i przeciwstawnym. Tymczasem z fizjologicznego punktu widzenia każdy ząb – co wynika z jego budowy – ma swoją wydolność. Przeciążenie pozostałych zębów może doprowadzić do ich uszkodzenia lub rozchwiania. Rzecz jasna nieprawidłowości te nie następują z dnia na dzień, ale wystarczy kilka miesięcy, by zauważyć zmiany w obrębie pozostałych zębów.

Zanikanie kości po utracie zęba

W wyniku usunięcia zęba rozpoczyna się proces zaniku wyrostka zębodołowego. Pełna struktura kości, w której zakotwiczony był ząb przestaje być potrzebna. Co ważne, zanikanie kości dotyczy nie tylko miejsca po utraconym zębie, ale także kości zębów sąsiadujących z „luką”. Dlatego tak ważne jest, aby leczyć zęby, a nie je usuwać.

Całkowite zaniknięcie kości wyrostka zębodołowego pociąga za sobą jeszcze jedną komplikację. W sytuacji, gdy osoba utraci wszystkie zęby, powstanie problem z zamocowaniem protezy całkowitej, która nie będzie miała na czym się trzymać. To spory dyskomfort, na który skarży się wielu Pacjentów.

Podsumowując, profesjonalna odbudowa utraconych zębów pełni ogromną rolę w zachowaniu prawidłowych funkcji całej jamy ustnej. Jednak najskuteczniejszym sposobem na zdrowy i naturalny uśmiech jest  dbanie o zęby i regularne wizyty w gabinecie stomatologicznym.

środa, 25 października 2017

Recesje dziąsłowe – przyczyny, objawy i leczenie

Recesja dziąsłowa polega na odsunięciu się dziąsła i odsłonięciu zęba oraz korzenia. W rezultacie „odkryta” część zęba narażona jest na działanie substancji drażniących (np. ostre lub kwaśne pokarmy, alkohol). Co więcej, obnażone częściowo zęby – zwłaszcza gdy są to zęby przednie – wyglądają mało estetycznie, a to sprawia, że pacjent w trakcie mówienia lub uśmiechania czuje się niekomfortowo.
przegląd zębów u dentysty

Jakie są przyczyny recesji dziąsłowej?

Ryzyko pojawienia się recesji dziąseł wzrasta wraz z wiekiem, ale czynników chorobotwórczych może być wiele. Są to m.in.:
  • stosowanie zbyt twardej lub zużytej szczoteczki do zębów
  • nieumiejętne korzystanie z wykałaczek
  • nieprawidłowa technika szczotkowania oraz nitkowania zębów, w tym nieumiejętne mycie zębów szczoteczką elektryczną
  • odkładający się kamień nazębny
  • niedostateczna higiena jamy ustnej
  • utrzymujące się stany zapalne dziąsła (np. paradontoza czy też zapalenia powstałe w wyniku zanikania kości po utracie zębów)
  • nieprawidłowo wykonane korony protetyczne
  • nadmierne zgrzytanie zębami i czynniki anatomiczne
  • wady zgryzu 
  • czynniki mechaniczne, takie jak np. noszenie kolczyków w obrębie jamy ustnej.

Konsekwencje recesji dziąsłowej

Poza widocznym defektem estetycznym oraz narażeniem na bakterie odsłoniętego przez dziąsło korzenia, recesja dziąsłowa objawia się m.in.:
  • wzmożonym osadzaniem się płytki bakteryjnej na zębach, co może doprowadzić do zapalenia miazgi zęba, a co za tym idzie przeprowadzenia leczenia kanałowego
  • nadwrażliwością zębów na ciepłe i zimne pokarmy
  • odczuwalnym bólem podczas spożywania słodkich i kwaśnych produktów
  • zwiększeniem ryzyka rozwoju próchnicy, a także erozją zębów
  • problemami z utrzymaniem prawidłowej higieny jamy ustnej.

Nieleczona recesja pogłębia się i może doprowadzić nawet do utraty zęba. Aby temu zapobiec powinniśmy przyjrzeć się swojej technice szczotkowania zębów. Zbyt mocne przyciskanie główki szczoteczki do zębów i dziąseł może powodować „cofanie się” dziąsła. Nić dentystyczną należy używać zgodnie z zaleceniami, czyli delikatnie, nie narażając dziąseł na uszkodzenia.

Do recesji dziąseł przyczynia się również niedostateczna higiena jamy ustnej. Warto też pamiętać, że gromadzący się kamień nazębny oraz otwarta droga do korzenia zębowego dla wszelkiego rodzaju drobnoustrojów to czynniki mocno próchnicotwórcze.

Leczenie recesji dziąsłowej

W przypadku wystąpienia recesji u pacjenta konieczna jest wizyta u stomatologa. Lekarz bada zasięg recesji i określa stopień jej zaawansowania. Wyróżnia się 2 typy recesji – stabilną i pogłębiającą się. W przypadku tej drugiej nierzadko konieczne jest przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego. Ogromne znaczenie w procesie leczenia odgrywa edukacja pacjenta w zakresie prawidłowej higieny jamy ustnej oraz profesjonalna higienizacja, czyli usunięcie kamienia nazębnego oraz nalotów, a także wymiana nieprawidłowych wypełnień.

W razie jakichkolwiek pytań związanych z diagnozowaniem oraz leczeniem recesji dziąsłowej zachęcamy do kontaktu z naszym gabinetem.